μη λησμονάτε..
"Ήρθαν
ντυμένοι "φίλοι"
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
το παμπάλαιο χώμα πατώντας.
Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.
Έφεραν το Σοφό, τον Οικιστή, και το Γεωμέτρη,
Βίβλους γραμμάτων και αριθμών,
την πάσα υποταγή και δύναμη,
το παμπάλαιο φως εξουσιάζοντας.
Και το φως δεν έδεσε ποτέ με τη σκέπη τους.
Ούτε μέλισσα καν δεν γελάστηκε
το χρυσό ν' αρχίσει παιχνίδι
ούτε ζέφυρος καν, τις λευκές να φουσκώσει ποδιές.
Έστησαν και θεμελίωσαν
στις κορφές, στις κοιλάδες, στα πόρτα
πύργους κραταιούς και επαύλεις
ξύλα και άλλα πλεούμενα,
τους νόμους τους θεσπίζοντας τα καλά και συμφέροντα,
στο παμπάλαιο μέτρο εφαρμόζοντας.
Και το μέτρο δεν έδεσε ποτέ με την σκέψη τους.
Ούτε καν ένα χνάρι θεού στην ψυχή τους σημάδι δεν άφησε
ούτε καν ένα βλέμμα ξωθιάς τη μιλιά τους δεν είπε να πάρει.
Έφτασαν
ντυμένοι "φίλοι"
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας.
Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε
παρά μόνο σίδερο και φωτιά.
Στ' ανοιχτά που καρτέραγαν δάχτυλα
μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.
Μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά..."
Οδυσσέας Ελύτης, (από το "¶ξιον Εστί")
(Υ.Γ. Εδώ μια ενδιαφέρουσα εγγραφή από το Γιωτάκι:
Θελω να αγιασω μα δεν .... Λαος χωρις μνημη ειναι λαος χωρις μελλον
και να προσθέσω, πάλι, λόγια του Ελύτη:
"Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική'
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου.
Εκεί σπάροι και πέρκες
ανεμόδαρτα ρήματα
ρεύματα πράσινα μες στα γαλάζια
όσα είδα στα σπλάχνα μου ν'ανάβουνε
σφουγγάρια μέδουσες
με τα πρώτα λόγια των Σειρήνων
όστρακα ρόδινα με τα πρώτα μαύρα ρίγη.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου με τα πρώτα μαύρα ρίγη.
Εκεί ρόδια, κυδώνια
θεοί μελαχρινοί, θείοι κι εξάδελφοι
το λάδι αδειάζοντας μες στα πελώρια κιούπια'
και πνοές από τη ρεματιά ευωδιάζοντας
λυγαριά και σχίνο
σπάρτο και πιπερόριζα
με τα πρώτα πιπίσματα των σπίνων,
ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα-πρώτα Δόξα σοι!..[...]"
αφιερωμένο στον πολύ, κύριο Κριαρά...)
Όλγα : Δυστυχώς, Θανάση μου... αλλά εμείς θα επιμείνουμε στο πατρίδα!...
Ludovik : Πολυ επίκαιρο το θεμα σου Φυρικάκι μου αλλα με καποιον μικρο...
RSS Feed για αυτό το θέμα 30
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΣΧΟΣ: Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009 6:46 πμ
υπέροχο ποίημα..καλημερααααα Ολγα.. καλό μήνα.. θάνος
Μάνια Σ: Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009 7:10 πμ
Σε ευχαριστώ που το διάβασα... είχα παααρα πολύ καιρό .... καλημέρα :)
Viviane Colette Reymond: Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009 7:36 πμ
Καλη σου μερα να εχειςΟλγα! :):)
giota1 : Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009 8:32 πμ
Να μην λησμοναμε Ολγα μου Ετσι Γιατι καποιοι πανε να το κανουν να λησμοναμε με το ζορι...¨οι ντυμενοι φιλοι¨ειναι εκει και καραδοκουν εχουν δωσει τα χερια με καποιους που εχουν ηδη ξεπουληθει
Ηπιόνη : Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009 9:17 πμ
....."τώρα, σαν από στεναγμό θεού ένας ίσκιος μεγαλώνει,"Kαλημέρα!Καλό μήνα!
κωνσταντινος καστρουνης: Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009 9:34 πμ
Kαλημέρα 'Ολγα.....και καλός σου μήνας!
Όλγα : Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009 10:20 πμ
Καλή σου μέρα Θάνο, καλό Δεκέμβρη!
Όλγα : Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009 10:20 πμ
Καλό ξημέρωμα Μάνια μου!..:))
Όλγα : Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009 10:20 πμ
Καλημέρα Βιβιανάκι!
Όλγα : Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009 10:21 πμ
Έτσι Γιωτάκι μου, δυστυχώς... Παρόλα αυτά, καλημέρα!
Όλγα : Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009 10:27 πμ
"Εκεί που πρώτα εκατοικούσε ο ήλιος
Που με τα μάτια μιας παρθένας άνοιγε ο καιρός
Kαθώς εχιόνιζε απΆ το σκούντημα της μυγδαλιάς ο αγέρας
Kι άναβαν στις κορφές των χόρτων καβαλάρηδες..."
Καλημέρα Ηπιόνη μου...
"Mη στείλτε πουθενά σημάδι απελπισιάς
MόνΆ φέρτε από τις περιβόλες της παλικαριάς
Tις ροδωνιές όπου η ψυχή του ανάδευε
Tις ροδωνιές όπου η ανάσα του έπαιζε..."
giota1 : Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009 10:27 πμ
ολγακι δες εδω http://spiti.pblogs.gr/2009/12/thelw-na-agiasw-ma-den-laos-hwris-mnhmh-einai-laos-hwris-mellon.html
Όλγα : Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009 10:27 πμ
Καλημέρα και καλό μήνα Κωνσταντίνε!
Όλγα : Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009 10:28 πμ
Έρχομαι Γιωτάκι μου!
Αγγελική Ν: Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009 10:57 πμ
Να συνεχίσω το ποίημα?
Ήρθαν / με τα χρυσά σειρήτια / τα πετεινά του Βορρά και της Ανατολής τα θηρία!/ Και τη σάρκα μου στα δύο μοιράζοντας / και στερνά στο συκώτι μου επάνω ερίζοντας / έφυγαν./ «ΓιΆ αυτούς, είπαν, ο καπνός της θυσίας,/ και για μας της φήμης ο καπνός,/ αμήν,»/ Και την ηχώ σταλμένη από τα περασμένα / όλοι ακούσαμε και γνωρίσαμε./ Την ηχώ γνωρίσαμε και ξανά / με στενγή φωνή τραγουδήσαμε :/ Για μας, για μας το ματωμένο σίδερο / κι η τριπλά αργασμένη προδοσία./ Για μας η αυγή στο χάλκωμα/ και τα δόντια τα σφιγμένα ως την ώρα την ύστερη / ο δόλος και τΆ αόρατο γάγγαμο./ Για μας το σύρσιμο στη γης/ ο κρυφός όρκος στα σκοτεινά / των ματιών η απονιά / κι η ποτέ καμιά, καμιά ποτέ Ανταπόδοση...
Όλγα : Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009 11:38 πμ
"..Αδελφοί μας εγέλασαν! "Γι' αυτούς, είπαν, ο καπνός της θυσίας, και για μας της φήμης ο καπνός, αμήν". Αλλά σύ μες στο χέρι μας το λύχνο του άστρου με το λόγο σου άναψες, του αθώου στόμα θύρα της Παράδεισος! Την ισχύ του καπνού στο μέλλον βλέπουμε της πνοής σου παίγνιο και το κράτος και τη βασιλεία του!"
Καλημέρα Αγγελική μου! :)))
olykos: Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009 3:14 μμ
Καλησπέρα γειτονάκι . Έστω και καθυστερημένη ....... Τώρα είδα την ανάρτηση......... Πάντα λάτρευα τους ποιητές ......... έχουν κάτι που δεν κατάφερα ποτέ εγώ να εξωτερικεύουν τα εσώψυχα τους και να τα κάνουν ηθικά διδάγματα και βάλσαμο για τον κόσμο............
Όλγα : Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009 4:57 μμ
Καλησπέρα Λύκε μου... Οι πραγματικοί ποιητές έχουν ένα χάρισμα ιδιαίτερο και μια δύναμη μοναδική μέσα σε λίγους στίχους να αποτυπώνουν έννοιες, εικόνες και μηνύματα, πολλές φορές, μάλιστα, "προφητικά"...
Ξανθή: Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2009 10:40 μμ
ΜΕ ΤΟ ΛΥΧΝΟ του άστρου /στους ουρανούς εβγήκα/Στο αγιάζι των λειμώνων/ στη μόνη ακτή του κόσμου/Που να βρω την ψυχή μου / το τετράφυλλο δάκρυ! Καλησπέρα Πηλιωρείτισσα μούσα , από χτες προσπαθώ να σου γράψω αλλά κάτι δεν το επέτρεπε, ευτυχώς τώρα δουλεύει!! Καλό ξημέρωμα
Όλγα : Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2009 8:27 πμ
Καλημέρα Ξανθή μου... (τί είχε μπλοκάρει το σύστημα πάλι;! ουφ..)
Λυπημένες μυρσίνες/ ασημωμένες ύπνο
Μου ράντισαν την όψη/ Φυσώ και μόνος πάω
Που να βρω τη ψυχή μου/ το τετράφυλλο δάκρυ!
Οδηγέ των ακτίνων/ και των κοιτώνων Μάγε
Αγύρτη που γνωρίζεις/ το μέλλον μίλησέ μου
Που να βρω την ψυχή μου/ το τετράφυλλο δάκρυ...
σταγόνα: Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2009 10:50 μμ
αχ Ολγάκι μου.. να έβλεπες με πόσο καμάρι έρχονται οι ξένοι τουρίστες και μου λένε ότι μαθαίνουν αρχαια ελληνικά..κιεμείς σκεφτόμαστε να τα πετάξουμε απο πάνω μας σαν να είναι βάρος.. οι ρίζες μας.. οι κληρονομια μας, ο πολιτισμός μας.. αλίμονο.. κιεσυ διάλεξες τον πιο όμορφο τρόπο να αντιδράσεις..:):) καλό μήνα σου εύχομαι και σε φιλώ
Όλγα : Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2009 0:24 πμ
Γιατί έτσι μας μάθανε, δυστυχώς... γιατί έτσι θέλουν κάποιοι.. να μείνουμε στο σκοτάδι, να μη νιώσουμε την ουσία της γλώσσας μας, τη συνέχειά της, τις έννοιες και τα μηνύματα που κρύβει.. να μη μάθουμε.. την παρουσιάζουν ως νεκρή γλώσσα, ενώ πρόκειται για την ίδια γλώσσα.. Τσεκουρέψαν τη δημοτική προσπαθώντας να διακόψουν τη συνέχεια.. προσπαθώντας να καταστήσουν τα αρχαία ελληνικά ξένη γλώσσα.. άγνωστη.. κι άγνωστες τις αλήθειες της... Τη διδάσκουν με το χειρότερο τρόπο, θαρρείς για να τη μισήσουν τα παιδιά.. και τολομούν να μιλούν για σύγχυση (των παιδιών) με τα αρχαία ελληνικά όταν η ίδια η κοινωνία τά'χει κάνει αχταρμά όλα, όταν η σύχυση επικρατεί παντού (ακόμη και στις πιο απλές έννοιες) κι όταν όλα τα πιτσιρίκια σχεδόν από τα γεννοφάσκια τους διδάσκονται δυο ξένες γλώσσες! Τί να πω;... Τι να αντιτάξω στο παράλογο το αυθαίρετα βαφτισμένο λογικό... Καλό ξημέρωμα Σταγονούλα μου, καλό χειμώνα..:)
Τέρα ¶μου: Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2009 10:47 μμ
Διάβασα τα σχετικά και στης Γιώτας το ιστολόγιο. Μπράβο σας για αυτές τς εγγραφές. Όμως έτσι είναι τα πράγματα σήμερα. Πρέπει να ξεχνάμε, πρέπει να ισοπεδώνουμε... και τόσα άλλα πρέπει που τρέχουμε να τα κάνουμε πράξη....
Καλησπέρα από τη βροχερή όλη μέρα σήμερα Νίσυρο. Όλγα, χαίρομαιπου μπήκες εντελώς αυθόρμητα στην υπόθεση του τρίτου βιβλίου μου. Ταίριαξες καταπληκτικά με την ιστορία του. Φιλιάαα!
Όλγα : Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2009 1:02 πμ
Δυστυχώς Νίκο μου.. δυστυχώς.. αλλά, επιτέλους, πρέπει να βρούμε τρόπο να αντιδράσουμε.. με πράξεις κι αλλαγές.. στην καθημερινότητά μας, στη νοοτροπία μας, στις προτεραιότητές μας.. ουφ και ξαναούφ...
Εδώ να δεις βροχή! Το βουνό των Κενταύρων πλημμύρισε! Ανοίξαν οι ουρανοί... και δε λεν να κάνουν μια ανάπαυλα!! Όσο για αυτή την Όλγα του βιβλίου μου έχεις κινήσει "τα μάλα" (χεχε!) την περιέργεια! Καλό ξημέρωμα, λοιπόν, στη βροχερή Νίσυρο.. στέλνω τους χαιρετισμούς μου με τα σύννεφα...:))
Δήμος : Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2009 10:27 μμ
Ήρθαν
ντυμένοι "φίλοι"
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου...
Eυτυχείς όσοι μπορούν να ξεχωρίζουν τους φίλους από τους "φίλους"... Καλό σου βράδυ Όλγα!:):)
Όλγα : Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2009 7:03 μμ
Ετσι ακριβώς Δήμο... Νά'σαι καλά, καλό βραδάκι..:)
Ludovik : Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2009 10:37 πμ
έφθασα αργά μα βρήκα φίλους... Την καλημέρα μου, την αγάπη μου και τα φιλιά μου
Όλγα : Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2009 6:34 μμ
Αυτό είναι το σημαντικό. Νά'σαι καλά Θανάση μου.. Όμορφο βραδάκι νά'χεις..:) Φιλιά!
Pan kARTson: Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2009 2:53 μμ
Ήρθαν
ντυμένοι "φίλοι"
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
το παμπάλαιο χώμα πατώντας.
Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.
...................................................................................... Πως γίνεται να τα ξεχνάμε αυτά τα λόγια; .............................................................................. Καλές γιορτές, Όλγα μου :) :) :) http://petra.pblogs.gr/2009/11/kataramenh-eimai-fylh-s-alloys-planhtes.html
Όλγα : Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2009 3:48 μμ
Έλα μου ντε, Παν μου!!! Πώς γίνεται να τα ξεχνάμε; Πώς γίνεται, γενικότερα, να ξεχνάμε τόσα σημαντικά που μας αφορούνε;... Αρρώστια της εποχής κι αυτό... με την οποία μας μπολιάσανε.. Καλές γιορτές Παν μου, φωτεινές και με υγεία!!! (Την είχα διαβάσει την εγγραφή σου.. απλά, καμιά φορά, δε μου βγαίνουν λόγια ν'ακουμπήσω..)
Παρακαλώ αφήστε το σχόλιο σας εδώ